“Soykırıma Karşı En Büyük Gücümüz: Empati”

Merhaba. Bugün sizlere, haksız yere insanların çocuklarının öldürüldüğü; insanlara acınmayan, önlerine ne kadar engel konursa konulsun önem verilmeyen bir olaydan bahsedeceğim. Eminim ki şimdi anlatacağım olayı çoğunuz duymuştur: yaklaşık dört yıldır devam eden Gazze’deki soykırımdan söz ediyorum.

Oraya saldıran devletin, Gazze’deki insanların yerine kendini koyduğunda —eminim— kimseye böyle bir şey yapılmasını istemeyecektir. Ne var ki bazı insanlar ve milletler empati kurmanın ne demek olduğunu bilmiyor. Empati, sözlükte karşıdaki kişinin yerine kendini koymak demektir. Ben soykırımı yapan devlete empatiyi öğretemeyebilirim; ama kendi ülkemde insanları bilinçlendirip, en azından kişisel katkılarımızla bu soykırımın son bulması için bir adım atmak istiyorum.

Gazze’deki insanlara birçok ülkeden yardım gönderilmeye çalışsa da, dört yıldır bölgeyi saldıran taraf çoğu yardımı engelledi. Güncel örneklerden de görebiliyoruz: yaklaşık iki–üç aydır yolda olan Sumud  filosu geçtiğimiz günlerde saldırıya uğradı. Bu saldırılar, soykırımı yapan devletin saldırılarını durdurmayabilir; ama biz kişisel boyutlarda katkıda bulunabiliriz: sumud filosunun üyelerinin istediği mavi kurdeleleri takarak onlara destek olabileceğimizi gösterebiliriz.

Belki şimdi bu sözleri boşuna söylüyor olabilirim; çoğunuz “Tek başına böyle şeyler söylemenin ne anlamı var?” diye düşünebilir. Ancak böyle düşünmemeliyiz. Düşünsenize, dünyanın her insanı bir yere çöp atsaydı neler olurdu? Hep birlikte boykotlar ve dayanışma ile çoğalarak bu soykırıma bir nebze olsun engel olmaya çalışabiliriz; damlaya damlaya göl olur.

Birçok insanın bu konuya duyarsız olduğunu görüyoruz; lütfen kendinizi oradaki insanların yerine koyun ve “Bana ne, ben ölmüyorum ki” demeyin. Çünkü şu an onlara yapılanlar yarın öbür gün bize de yapılmayacağı anlamına gelmez. Lütfen çevrenizde gördüğünüz kişileri uyarın. Daha güzel günler gelmesi dileğiyle.

🖤🎗️